Rozdział 3

     Wchodzę do mojego przedziału, kładę się na łóżko. Próbuję zasnąć, ale męczy mnie jedno: Gdzie jest Caleb? To pytanie przechodzi po mojej głowie wciąż i wciąż. Nie umiem się skupić...
     Budzę się oszołomiona. Ktoś puka do drzwi.
- Proszę! - mówię lekko ospałym głosem.


- Hej! - odzywa się Caleb - Eleanor pytała się mnie dlaczego nie byłem na kolacji. Myślałem, że jej powiesz!
- Nie rozumiem. Przecież nic mi nie mówiłeś...
- Nie pamiętasz? Po skończonej rozmowie poszłaś do pokoju. Byłem trochę rozkojarzony, więc postanowiłem opuścić posiłek. Zaczepiłem Cię po drodze i powiedziałem Ci, abyś jej przekazała o mojej nieobecności.
Nie przypominam sobie żadnego zdarzenia po skończonej konwersacji.
- Nie mówiłeś - oznajmiam stanowczym tonem.
- Eleanor czeka na Ciebie w salonie - szybko zmienia temat.
Caleb wychodzi z pokoju bez żadnego słowa.
     Ubieram szlafrok i przechodzę do pomieszczenia.
- Nie spałaś aby trochę za długo?
Szybkim ruchem sprawdzam tarczę zegara. Wskazuje godzinę dwunastą.
- Myślałam, że nie obchodzi Cię o której będę wstawała...
- Masz rację, nie obchodzi mnie co robisz ze sobą, ale nie można tak marnować czasu...
Eleanor straszliwie się zmieniła odkąd wsiedliśmy do pociągu.
- Kiedy masz zamiar obmówić strategię z Katherine?
Myślałam, że minie mnie zaszczyt rozmowy z tą osobą... Siadam na kanapie obok Eleanor. Jest taka miękka w dotyku. Moje ręce wbijają się w materiał.
- Czy kiedykolwiek myślałaś o życiu bez Igrzysk? O życiu bez ograniczeń? O sprawiedliwym życiu, w którym nie giniesz za podjadanie chleba?
Eleanor odkłada pilniczek. Zamyka oczy.
- W tym świecie nie ma czasu na wymysły wyobraźni... - kończy. Dokładnie wiem o czym myśli - o wolności. Nie powiedziała tego na głos, bo na Kapitolońkę to nie przystaje.
- Ty tego nie odczuwasz. Nie jesteś wybierana w corocznych celebracjach na pewną śmierć, Twoje dzieci nie giną z powodu przeciwstawienia się władzy. Czy ty nie rozumiesz? Piekło się rozpętało! I nikt nie zamierza się przeciwstawić. Nikt.